HelpCongo.nu > NIEUWS

De integratieroute van Paul Mbikayi

Bericht geplaatst op maandag 16 april 2007, 16:44 door Alphonse Muambi

Bron: Stichting Contact Afriek & Educatie

Hoe staat het anno 2007 met de solidariteit van Nederland ten opzichte van nieuwkomers? Alles wijst op een stille dood van de oeroude Nederlandse generositeit. Het lijkt wel of Nederland geen ruimte meer kent voor nieuwkomers. Schijn bedriegt. De realiteit ligt anders. Iedere dag kent zijn eigen tegenbewijs. Een oud-vluchteling vertelt fietsend zijn ervaringen met dertien (13) jaar nieuw land. Die integratieroute is een fietstocht van Paul Mbikayi langs dorpen en steden waar hij sinds 1994 de Nederlandse warmte heeft ontvangen. Van asielzoeker in Vlissingen tot beleidsmedewerker in Amsterdam: "Nederland is solidair, het mag best gezegd worden!"

De integratieroute

De tocht begint op 19 april. Dan vertrekt Paul per trein naar Kruiningen en van daar naar Vlissingen. De dagen daarna zijn achtereenvolgens ’s Gravendeel, Zwijndrecht, Rotterdam, Den Haag, Zeist, Heteren/Driel en Apeldoorn aan de beurt, en uiteindelijk op 27 april: Amsterdam.

Het is de bedoeling dat tijdens de fietstocht nieuwkomers en ontvangend Nederland elkaar ontmoeten. Fietsende nieuwkomers vertellen over wat er van de Nederlandse solidariteit is geworden. Langs de route slapen de fietsende nieuwkomers bij mensen en waar mogelijk in Asielzoekercentra en discussiëren zij met gemeente, instellingen en plaatselijke jeugd over integratie en solidariteit.

Kan Nederland solidair blijven? We hopen met deze actie bij te dragen aan het behoud van een solidair Nederland. Deze fietstocht wordt mede georganiseerd door Stichting Contact Afriek en Educatie, 06-22512961.

Voor nadere informatie kunt u contact opnemen met Paul Mbikayi 06-50827784, mbikayi40@zonnet.nl .

Aansluitend op deze fietstocht is op Vrijdag 11 mei 2007 een integratiedebat georganiseerd in De Balie in Amsterdam.

De integratieroute

Dertien jaar geleden kwam er een jonge man uit Kongo naar Nederland. De oorlog overleefde hij, de intellectuele verwaarlozing kwam hij te boven, met achter zich nog andere onbeschrijfbare ellende. In Nederland zocht hij bescherming, maar de jonge man wist niet zo veel van dit land. De melk met de foto van de 'gezonde baby' op de verpakking, Ruud Gullit en Johan Cruijff: dat was zo’n beetje alles wat hij van het lage land wist.

De asielprocedure hield een ronde van Nederland in wat fysiek onderdak aangaat. Allereerst Vlissingen. Vlissingen was het begin van een genezingsproces. Opnieuw in de mensheid geloven kun je vooral waar menselijke warmte aanwezig is. Onbekenden in Vlissingen brachten glimlachend de menselijke warmte naar het opvangcentrum toe. Twee weken lang, waarna het de beurt was aan een andere plaats, heel ergens anders.

Middelburg, 's Gravendeel, Zwijndrecht, Harderwijk, Zeist, Heteren, Driel, Apeldoorn en nu, dertien jaar later, Amsterdam. Het is hem gelukt om een waardevol bestaan (volgens zijn standaard dan!) op te bouwen. Een gezin, een huisje, een baan en vele hobby's. Dit allemaal dankzij vele Nederlanders, oud en nieuw, die voor hem een plek in huize Holland hebben weten te maken.

En dat begon allemaal in Vlissingen. Het werd hoog tijd om mensen te bedanken… Dat had natuurlijk al lang moeten gebeuren, maar de jonge man moest de taal nog leren en zich de geldende normen eigen maken!

In de laatste week van april dit jaar gaat hij fietsen langs die steden en dorpen waar hij een dak boven zijn hoofd kreeg, boerenkool heeft leren eten en vooral ook heeft leren zwemmen. Bij elke stop zal hij graag in discussie willen gaan met de gemeente en de maatschappelijke instellingen die destijds een bijdrage hebben geleverd aan het lange integratieproces van hem en vele anderen en hopelijk met de plaatselijke jeugd. Wie weet, lukt het ons om de mensen te overtuigen dat hun investering niet voor niets is geweest.

Die jonge man ben ik, Paul Mbikayi; en ik ben tegenwoordig de Nederlandse gemeenschap van dienst bij de Provincie Zuid-Holland, waar ik als senior beleidsmedewerker bij de Directie Ruimtelijke Ordening, werk.

Hoe groot kan mijn dank zijn? Die kan misschien nooit genoeg zijn, maar het is zeker de moeite waard om te proberen hem uit te drukken. Een warm Nederland bleek mogelijk, een solidair Nederland is nog steeds mogelijk. Mijn fietstocht wil ik in Vlissingen beginnen. Opnieuw op weg naar Amsterdam zal ik een paar keer ergens moeten overnachten. Mijn tent neem ik voor de zekerheid mee maar ik ga de uitdaging aan te ervaren of Nederland nog steeds ruimte voor mij kan maken. Ik zal tijdens de avonddiscussie opnieuw bij mensen voor een asielnacht moeten aankloppen. Soms zal ik in een Asielzoekerscentrum de nacht met medevluchtelingen doorbrengen.

Deze tocht maak ik niet alleen. Het idee past in de filosofie van de Stichting Contact Afriek en Educatie. Stichting Contact Afriek en Educatie wil Nederland dicht bij de in Nederland woonachtige Afrikanen brengen en Afrikaanse uitgangspunten betreffende ‘Nederlandse problemen’ doorzichtig maken voor het ontvangende Nederland.